Mogilno: Gorczyca i Przyjaciele / Wiktor Mazurkiewicz

Łukasz Gorczyca: Zapraszamy na kilka chwil z muzyką ilustracyjną z płyty „Gorczyca i przyjaciele”. Kuba Szturm (gitara), Tomek Dominik (perkusja) i wspomniany Łukasz Gorczyca (bas) zaprezentowali między innymi utwory Utor utor i Luxury Hotel. Jazz, funk, trochę bluesa, gitara i bas – na zmianę – pełniły rolę instrumentów prowadzących. Warto poznać ten wydany w ubiegłym roku album.
Druga część koncertu to Szturm – Dominik – Gorczyca z gośćmi. W pewnym momencie wokalista Arek Kłusowski powiedział: Ma nadzieję, że co niektórzy to znają, a jeśli nie, to my dzisiaj jesteśmy takim wehikułem czasu. Ma facet poczucie humoru. Gary Moore i jego Still Got The Blues, Oh Pretty Woman, Parisienne Walkways – ktoś nie zna? Zdaje się, że Jack Moore zagrał na gitarze odziedziczonej po swoim ojcu.
Na koniec utwór projektu stworzonego przez wymienionych muzyków (nie wiem, czy dobrze zapisuję nazwę) – EMG. Zmiana klimatu, ale nie potrafię znaleźć żadnego skojarzenia. Arek Kłusowski: Niedługo na Spotify, YouTube i tych różnych wszystkich dziwnych rzeczach, platformach online będzie można posłuchać utworu. Nie pozostało nic innego, jak poczekać.
Był też bis. I kolejny klasyk – No Woman No Cry.
Przed Gorzycą i jego Przyjaciółmi wystąpił Wiktor Mazurkiewicz. Między innymi utwory z dorobku jego ulubionych artystów: Scene Two: I. Overture 1928 Dream Theater oraz coś z dorobku gitarzysty zespołu, Johna Petrucciego. A także kilka kompozycji z przygotowywanego przez gitarzystę z Mogilna trzeciego albumu solowego – i tu już usłyszeliśmy nie tylko prog metal, z którym jest on kojarzony (więcej na ten temat – na Zapiskach Muzycznych już niebawem).
Koncert w Amfiteatrze Letnim w Parku Miejskim w Mogilnie został zorganizowany przez Mogileński Dom Kultury (sponsor strategiczny – Gas Storage Poland). Sympatyczny 19 wieczór lipca roku 2017. Kiedy kolejne?


Od lewej: Jack Moore, Kuba Szturm, Łukasz Gorczyca

 

Wiktor Mazurkiewicz

Jarocin Festiwal 2017

To już staje się tradycją – kolejny koncert w tym roku, na który miałem się wybrać, ale tak się nie stało. Właściwie koncerty, dużo fajnych koncertów, o czym w tekście Artura Łuczaka, który wyjazd na Jarocin zaplanował i plan ów zrealizował:

Dobiegł końca tegoroczny Jarocin Festiwal. W nowej formie i świeżym spojrzeniu na muzykę pozyskał zwolenników jak i zdecydowanych przeciwników. Jedni starali się mówić o festiwalu, którym żył cały Jarocin (kilka scen usytuowanych w różnych częściach miasta), inni zarzucali tej formule festiwalu zbyt wielką „festynowość” i zatracenie legendy Jarocina sprzed lat. To co pewne i o czym chciałbym mówić to to, co dla Jarocińskiego festiwalu powinno być najważniejsze – czyli MUZYKA.
Motywem przewodnim tegorocznego festiwalu była osoba Czesława Niemena, który przed 30 laty zagrał swój koncert, który przeszedł do historii tegoż festiwalu. Stąd też Pan Czesław uwieczniony na wielkich fotografiach spoglądał na festiwalowiczów z okien kamienicy na rynku, po stawie pływały czarne kapelusze, a koncertem finałowym kończącym tegoroczny „Jarocin” był „projekt: Zalewski / Niemen”.
Zacznijmy jednak od początku.  Czytaj dalej Jarocin Festiwal 2017

Powidz zalany muzyką!

W bogatej ofercie festiwalowej z różnych powodów giną nam te mniejsze, a raczej – te mniej znane. Przykładem Powidz Jam Festiwal. W najbliższy czwartek rusza już czwarta edycja, a nie przypominam sobie, żeby w przeszłości ktoś chociażby wspominał mi, że takowy festiwal się odbywa. Sam na informację o tym, organizowanym właściwie za miedzą święcie muzyki trafiłem w roku ubiegłym, kiedy to do Powidza zawitali między innymi Lao Che.
Hasło festiwalu brzmi: Zalejemy Miasteczko Muzyką. Tak będzie i w tym roku. Na pięciu scenach wystąpi ponad 200 muzyków, zaplanowano 30 koncertów. Gwiazdą Powidz Jam Festiwal 2017 będą Fisz Emade Tworzywo, a Good Taste Production zorganizuje koncert Ani Dąbrowskiej (jedyny biletowany występ).
Festiwal to także imprezy towarzyszące. Szczegóły w harmonogramie i w Się wydarzy.


SBB „Live in Sopot 1978. Extended Freedom” – fan niekonsekwentny

nowyhoryzont.blog.pl (wpis z 15 lipca 2013 roku), o Live Jazz nad Odrą 1975: W związku z tym, że [w] ciągu ostatnich kilkunastu lat zostaliśmy wręcz zasypani wydawnictwami, prezentującymi bogate archiwa SBB, w pewnym momencie postanowiłem nie sięgać już po kolejne tego typu albumy zespołu – po prostu aktywność wydawnicza firm fonograficznych przerosła moje moce przerobowe. W przypadku „Live”… zrobiłem jednak wyjątek. Dlaczego? Dlatego, że bardzo lubię gitarowo-perkusyjno-basowe improwizacje Anthimosa, Piotrowskiego i Skrzeka, a wiadomo, że ten okres w historii grupy bardzo szybko się skończył […].
nowyhoryzont.blog.pl (wpis z 29 grudnia 2014 roku), o Warszawa 1980: Kupiłem i nie żałuję, ponieważ […] to koncert z kilku powodów wyjątkowy. […] SBB na scenie w składzie Skrzek – Anthimos – Piotrowski – Piwowar to zapewne nie tylko dla mnie intrygująca nowość.
nowyhoryzont.blog.pl (wpis z 13 października 2015 roku), o Koncerty w Trójce. SBB & Michał Urbaniak: Jest moc. Jest magia. Jest chemia. Jest przestrzeń. […] Michał Urbaniak – to jego udział w koncercie sprawił, że płytę kupiłem.
Maj 2016, o Hofors 1975„Niepoukładane” muzycznie pierwsze lata istnienia SBB to był wyjątkowo piękny okres w historii zespołu. A każdy utwór podpisany jako dzieło SBB to dla miłośników dłuższych, improwizowanych form gwarancja wyjątkowych wrażeń. Potwierdza to wydany kilka dni temu zapis jednego z koncertów w Szwecji […]. Hofors 1975” […] przywraca wiarę w sens kupowania kolejnych „koncertówek” SBB.
Lipiec 2017: Live in Sopot 1978. Extended Freedom
Tak…
Z powodu wypadku z udziałem ciężarówki wiozącej ich sprzęt, na II Festiwalu Interwizji w Sopocie 27 sierpnia 1978 roku zespół wystąpił bez próby. Z próbą czy bez – nie miało znaczenia. Live in Sopot 1978 to zapis kolejnego porywającego koncertu SBB. Między innymi Freedom With Us, Going Away, Wiosenne chimery (I) i (II) i Follow My Dream, a na deser krótka rozmowa lidera grupy z prowadzącym koncert, Krzysztofem Materną. Album wydany w 2002 roku przez Niezależną Firmę Wydawniczą E-silesia, kilka lat później wznowiony w wersji dwupłytowej – od czerwca tego roku ponownie w sprzedaży (Universal Music Polska).
Podtrzymuję to, co napisałem w przeciągu ostatnich lat – więcej frajdy sprawia mi SBB w kompozycjach autorstwa tria oraz tak zwane koncertówki, po których można się spodziewać czegoś więcej niż tylko muzyki zdominowanej przez Józefa Skrzeka (teraz z utęsknieniem wypatruję płyty z zapisem występu w Filharmonii Szczecińskiej). Wiadomo, że w roku 1978 już od kilku lat klawiszowe imperium lidera zespołu było na pierwszym planie…
Na swoje usprawiedliwienie dodam, że Live in Sopot 1978 chciałem kupić już kilka lat temu, ale SBB mają oddanych fanów i nie zdążyłem tego zrobić.
Tak…
Czy ktoś wspominał o oddanych fanach?

PS. O drugiej płycie w zestawie Live in Sopot 1978. Extended Freedom – innym razem.

Grupa Niemen „Vol. 1” i „Vol. 2”

Są muzycy, którzy przez cały swój żywot artystyczny nie wychodzą poza określone ramy. Albo wychodzą, ale nadal trzymają się swojej ścieżki. Są też artyści, o których powiedzieć, że przekraczają granice, to mało. Niewątpliwie do tej ostatniej grupy  zaliczyć należy Czesława Niemena. Stawiając obok siebie jego debiut płytowy z 1967 roku pod tytułem Dziwny jest ten świat z wydanymi pięć lat później – jednocześnie – Niemen Vol. 1 i Niemen Vol. 2 (znanymi też jako Requiem dla Van Gogha i Marionetki, a w wersji na jednej płycie kompaktowej – Marionetki), przekonamy się, że te dwa (Vol. 1 i Vol. 2 należy traktować jako jedną, nierozłączną całość) dzieła łączy tylko nazwisko artysty i jego głos.
Dyskografię Niemena zacząłem poznawać właśnie od albumów Dziwny jest ten świat oraz Marionetki (w wersji na płycie kompaktowej z 2007 roku). Pierwszy kupiłem pod wpływem opinii, że to dzieło wybitne oraz dla utworów – tytułowego i Wspomnienie, natomiast drugi, ponieważ Niemenowi, Helmutowi Nadolskiemu i Andrzejowi Przybielskiemu wówczas towarzyszyli Apostolis Anthimos, Jerzy Piotrowski i Józef Skrzek (czyli przyszłe SBB).
Tak naprawdę pierwsza z wymienionych płyt – jako całość – zawsze mnie nudziła, a tytułowy utwór zestarzał się szybciej, niż mógłbym się spodziewać. Inaczej Marionetki – od dziesięciu lat wciąż jest to kilkadziesiąt minut muzyki niełatwej, niekomercyjnej, nieprzewidywalnej i fascynującej zarazem. Ze szczególnym wskazaniem na Nadolskiego, jego kontrabas i utwór Requiem dla Van Gogha.
Na swoje potrzeby zawartość Marionetek nazwałem free rockiem. Przyznać też należy, że na tym albumie mamy przedsmak tego, co w 1974 roku słuchaczom zaoferuje trio SBB.
Czesław Niemen (tekst we wkładce do albumu Marionetki; 2007, Polskie Radio SA): Lata siedemdziesiąte były okresem dalszego „pochodu awangardy”. Ultra nowoczesność muzyki konkretnej przestała szokować, zaczęto więc łączyć przysłowiowy ogień z wodą. Kierunek „postępu” zmierzał do pomieszania gatunków, ucieczki przed dyktatem krytyków-klasyfikatorów. To też i muzyka z mojej szufladki, w poszukiwaniu świeżego powietrza wkrótce umknęła jakiejkolwiek klasyfikacji. Uprawiana przeze mnie podkasana „muzyka niepoważna”, jak nazwał ją Roman Waschko, zaczęła poważnieć w takim tempie, że w połowie wspomnianej dekady wyrżnęła czołowo w ścianę niezrozumienia ze strony wielu dotychczasowych zwolenników mojego papugowania… Zanim jednak to się stało, podszepty znudzonego diabełka „modernsnobizmu”, natłoczyły mi do głowy tyle różnobarwnego szumu, że nastroiłem uszy na wszystko, co w muzyce niespotykane… .

Od niedawna jest dostępna reedycja Vol. 1 i Vol. 2, wydana przez Warner Music Poland. Może to początek, a ja doczekam się wznowienia albumów Strange Is This World (1972) oraz Aerolit (1974)?

Corr i Cela Nr 3 „Na soli”

Corr z Inowrocławia i bardziej znana Cela Nr 3 z Grudziądza na zakończenie pierwsze dnia 13. Zlotu Motocyklowego Na soli (Inowrocław, 30 czerwca). Tam warto było być – niech żałują ci, którzy przestraszyli się ołowianych chmur i zimna.
Różne podejście do grania. Gwiazda wieczoru – jednorodna stylistycznie, klasycznie punk rockowa z zestawem utworów, których nie mogło zabraknąć i kilkoma bisami. Corr – gar, w którym przegryzają się style. Yoga – gitara, Pająk – bas, Kasia – wokal, Ignatz – perkusja, Kuba – gitara. W pierwszej części zagrali szybko i ciężko, w drugiej natomiast bardziej klimatycznie, zimno-falowo i… bardzo przebojowo – utwór, w którym pojawił się taki oto fragment tekstu: Czy kochasz swój kraj (Kasia Osuch zażartowała: Mamy hicior). Na bis niespodzianka – Wild Thing.


3/5 grupy Corr. Od lewej: Pająk, Ignatz, Kasia (rozmowa z Kasią – tutaj, a z Pająkiem – tutaj)

 

1/2 grupy Cela Nr 3

Dni Strzelna 2017: Reflection

W lutym napisałem o zespole rockowym, który działa pod egidą Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w Strzelnie (więcej tutaj). Wówczas nie mieli nazwy. Dzisiaj nadal jej nie mają – na występ w ramach tegorocznych Dni Strzelna nazwali się Reflection.
Jak w przypadku Michelsona w wieży wodociągowej – nie było mi dane tam być. Był Sławomir Tarczewski:

Reflection to: Bartłomiej Kubiak – gitara basowa; Arkadiusz Kubiak – gitara; Adam Szymański – śpiew i gościnnie Mateusz Senderowski – bębny. W tym składzie 17 czerwca na placu targowym podczas Dni Strzelna 2017 lekko spięci, ale po przełamaniu czkawki drobnych pomyłek, zagrali kilka podstawowych kawałków śląskiego zespołu Dżem i ponadczasowe Dorosłe dzieci z plejlisty poznańskiej grupy Turbo. Celowo przysłuchiwałem się Adamowi Szamańskiemu, gdyż kilka dni wcześniej Bartek Kubiak opowiadał mi, jak to decyzja o włączeniu tego chłopaka do zespołu zapadła, po odsłuchaniu jego możliwości na konkursie piosenek dla dzieci, zdaje się. Na scenie pokazał się jako potencjalny dobry śpiewak, oby rockowy, choć musiałby też trochę wejść w życie rockowe, aby nie tylko czuć szacunek do tej muzyki, ale być tą muzyką. No i ćwiczyć nieustająco. Gitara i sekcja dały słuchaczom dobrze poczuć bluesa na karku. Wprawdzie na widowni było nas kilkoro razem z dziećmi, bo i pora zbyt wczesna, do niedawna jeszcze występujące ulewy zniechęciły strzelanin, zagroda piwna też ściągnęła swoich amatorów, a i prawie wszyscy szykowali się na wieczorny występ CLEO. W drugiej części występu Reflection, zamiast Adama, gościnnie przy mikrofonie wystąpił Łukasz Ślesiński, który w dość brawurowy sposób wyśpiewał m. in. Warszawę T.Love i Peggy Brown Myslovitz. Było dobrze!!! Dodać trzeba, że stałym pałkerem w Reflection jest grający równocześnie w legendarnym zimnofalowym Ivo Partizan, nasz strażak Krzysztof Wrzesiński.

Dni Strzelna 2017: Lux Vera wszechstronna

Kilka miesięcy temu swoje granie podzielili na trzy nurty, a na zorganizowanym 16 czerwca – w ramach Dni Strzelna 2017 – koncercie zaprezentowali się w trzech wcieleniach. W kościele św. Trójcy była mowa o uwielbieniu, kompozycjach do poezji ojca Kazimierza Łabińskiego i muzyce opartej na starych tekstach (więcej tutaj), natomiast w ubiegły piątek – w sali strzelneńskiego Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji – o poezji śpiewanej (utwory do prac laureatów jednej z edycji konkursu Ogólnopolskie Literackie Spotkania Pokoleń Kruszwica – Kobylniki), pieśni religijnej (w trzech częściach Hymn do matki do słów ojca Łabińskiego) i poezji patriotycznej (Modlitwa o wschodzie słońca Kaczmarskiego, Taki kraj Pietrzaka i Psalm stojących w kolejce Prońko); na koniec zagrali jeszcze Rzuć wszystko co złe Wodeckiego.
Czy ta muzyczna wszechstronność doprowadzi zespół do tego, że na warsztat wezmą kilka punk rockowych klasyków? Na przykład Lux Vera gra Niezwyciężonego Armii – jestem przekonany, że wyszliby z tego obronną ręką. Być może ich granie bywa stylistycznie przekombinowane (opinia jednego z uczestników piątkowego koncertu), może niekiedy warto spróbować „okroić” instrumentarium, ale każdym występem udowadniają, że nie boją się wychodzić poza prowincjonalne schematy muzyczne. Po koncercie ktoś powiedział: Lubię Lux Verę. Gdzie oni – tam ja. Podpisuję się pod tym.
Lux Vera: Iwona Jasińska (wokal), Leszek Iwiński (bas), Arkadiusz Kubiak (perkusja, instrumenty perkusyjne, klawisze), Maciej Nowak (gitara), Piotr Barczak (puzon, klawisze), Andrzej Kortas (klarnet, wokal).


Dni Strzelna 2017: Michelson w wieży wodociągowej

Niestety, nie było mi dane tam być. O wieczorze w strzelneńskiej wieży wodociągowej napisał Wiesław Woźnica z Miejskiej Biblioteki Publicznej w Strzelnie:

MISTRZ ŚWIATŁA. Rzecz o A. A. Michelsonie

W ramach obchodów „Dni Strzelna” Miejska Biblioteka Publiczna zorganizowała specjalny wieczór muzyczny poświęcony związkom naszego noblisty z muzyką. Inspiracją do tego spotkania był Piotr Barczak, który odkrył, że amerykański kompozytor Philip Glass stworzył utwór „The Light” zainspirowany doświadczeniem Michelsona-Morleya.
Wieczór odbył się 14 czerwca w starej wieży wodociągowej. Dzięki pomocy pana Tomasza Kardasia, który zgodził się przybliżyć sylwetkę naszego noblisty oraz udostępnił swoje unikatowe zbiory zebrani mogli obejrzeć okolicznościową wystawę. Dzięki uprzejmości pana Jacka Łuczaka, który udostępnił swój sprzęt nagłaśniający i oświetleniowy stworzyliśmy niezapomniane widowisko.
Muzyką zajął się oczywiście Piotr Barczak, który obok utworu wspomnianego już wcześniej Philipa Glassa zaprezentował również swoją własną kompozycję poświęconą A. A. Michelsonowi. Zebrani mogli także usłyszeć muzykę Claude’a Debussy’ego, Gustava Mahlera oraz zespołu Pink Floyd.
Była to kolejna impreza zorganizowana przez naszą bibliotekę w starej wieży wodociągowej, planujemy już następne.


Fot.: Heliodor Ruciński

 

Fot.: Heliodor Ruciński

Roger Waters „Is This the Life We Really Want?”

ROGER WATERS IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?
2017, COLUMBIA
ROGER WATERS – WOKAL, GITARA AKUSTYCZNA, BAS; NIGEL GODRICH – INSTRUMENTY KLAWISZOWE, GITARA; JONATHAN WILSON – GITARA, INSTRUMENTY KLAWISZOWE; GUS SEYFFERT – BAS, GITARA, INSTRUMENTY KLAWISZOWE; JOEY WARONKER – PERKUSJA; ROGER MANNING – INSTRUMENTY KLAWISZOWE; LEE PARDINI – INSTRUMENTY KLAWISZOWE; LUCIUS (JESS WOLFE I HOLLY LAESSING) – WOKAL; (RACHEL AGNEW, JANE BARBE, EMMA CLARKE, CELIA DRUMMOND, KATHY SOMERS I INGRID SCHRAM – RECORDED VOICES)
WHEN WE WERE YOUNG, DÉJÀ VU, THE LAST REFUGEE, PICTURE THAT, BROKEN BONES, IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?, BIRD IN A GALE, THE MOST BEAUTIFUL GIRL, SMELL THE ROSES, WAIT FOR HER, OCEANS APART, PART OF ME DIED

The Wall:
Trzeba było wyrosnąć z lat szczenięcych, żeby pokochać.
Amused To Death:
To była miłość od pierwszego posłuchania.
Is This the Life We Really Want?:
Pięknem poraża już okładka (skojarzenia z The Wall jak najbardziej zasadne). A zawartość? Nie ma sensu pisać czegoś, co inni już napisali. Michał Kirmuć (Teraz Rock, 2017, nr 6, strona 61): Dosadna i piękna płyta. Może mało odkrywcza, może za bardzo nasiąknięta stylem Pink Floyd, ale w końcu kto inny miałby prawo stworzyć taką muzykę, jeśli nie człowiek, który w okresie najwięk­szych sukcesów artystycznych wspomnianego zespołu był głównym motorem napędowym jego działań i od pewnego momentu niemal wyłącznym twórcą w jego szeregach.

Jefferson Airplane „The Woodstock Experience”

Na podstawie tego, co w życiu usłyszałem, śmiem twierdzić, że w muzyce stworzonej przez artystów rockowych ze Stanów Zjednoczonych ery hipisów jest więcej niedopieszczenia, garażowego brudu, luzu i miejsca na improwizację, niż u ich rówieśników z Europy. Szczególnie jest to widoczne na albumach koncertowych z tamtych czasów. W kontakcie z tą częścią muzycznego dorobku świata, mniejsze znaczenie wydają się mieć odpowiednie ustawienie głośników, ilość dodanych bądź ujętych basów, a nawet jakość sprzętu odtwarzającego (no, tu już mnie poniosło) – ważne, żeby było odpowiednio głośno, bo tego ta muzyka potrzebuje.
Jefferson Airplane The Woodstock Experience – na dwóch płytach cd studyjny album Volunteers oraz zapis występu na najważniejszym festiwalu świata.

Yet Another – małpa antysystemowa

Yet Another. Miejsce prób: Klub 2piż., Inowrocław. W składzie: Piotr „Stefo” Stefanowicz – gitara, Adam „Student” Dzikowski – bas, Dominik „Łysy” Rogalski – bębny, Patryk „Stawicha” Stawiszyński – gitara. Na dokładkę Maciej Koźmiński. Dominik Rogalski: Wspiera nas jako muzyk koncertowy, gdy któregoś z chłopaków nie ma.
Zespół powstał w lutym 2016 roku. Dominik Rogalski: Ja oraz „Student” poznaliśmy się na próbie reaktywacyjnej inowrocławskiej grupy Warfare, zaproszeni przez Filipa Osowskiego. Z reaktywacji nic wtedy nie wyszło, ale postanowiłem zwerbować Adama do swojego projektu. Tak to się zaczęło. Miałem mnóstwo pomysłów na materiał, których – z różnych powodów – nie było mi dane realizować w poprzednich zespołach. Około trzech lat nosiłem się z zamiarem zawiązania zespołu, ale nasz region jest ewidentną pustynią jeśli chodzi o ludzi, którzy chcą grać i mają dość konsekwencji, by systematycznie poświęcać temu czas.
Można o nich przeczytać między innymi na ino.online. Na portalu rockarea.eu Ejt Trak DeMo otrzymało 6 na 10 punktów. To ich pierwsze wydawnictwo płytowe, z tego roku. Dominik Rogalski: Nasz największy sukces to bez wątpienia „Ejt Trak DeMo”. W zasadzie już po sześciu miesiącach od pierwszego spotkania mieliśmy zrobiony cały materiał. Traktuję to jako sukces, bo nie zawsze w zespołach da się pracować tak sprawnie. Okładka przedstawia grupę ludzi – przypominają tych z kreskówki Simpsonowie – którzy ścigają małpę. Piotr Stefanowicz: Okładkę przygotował Sebastian Augustyniak według mojego pomysłu na ilustrację do utworu „Monkey’s gone”. Ci goniący ją ludzie są metaforą systemu, który chce nadać ci miejsce, niekoniecznie takie, które będzie ci się podobało. Małpa jednak decyduje się na ucieczkę, a system nie odpuszcza. Jest to jakby przenośnia współczesnego życia, gdzie musisz płacić podatki, masz normy społeczne i tak dalej – jeżeli ktoś łamie te konwenanse, jest często za to „goniony”. Płyta jest już niedostępna. I nie można było jej kupić. Dominik Rogalski: Ją można było jedynie otrzymać w prezencie. To taki nasz myk marketingowy :) i był bardzo skuteczny.


„Ejt Track DeMo” – piguła energetyczna, bez skutków ubocznych

Dwadzieścia trzy i pół minuty, 8 utworów: Zachowaj spokój, Monkey’s gone, Funky Ninja, Aleksander, Płynę, Speluna, Paczka, Stagnacja. Red Hot Chili Peppers, Rage Against The Machine, Flapjack – oto muzyczne inspiracje członków Yet Another. Dominik Rogalski: Muzyka naszej młodości. Mi przypomnieli o tym, że w ostatniej dekadzie wieku XX często słuchałem grupy Kazik Na Żywo i zapoznałem się z Dog Eat Dog oraz Body Count. Piotr Stefanowicz: Na potrzeby określenia stylistyki, „Łysy” wymyślił słowo / slogan „funkywpierdol”, które chyba trafnie opisuje to, co robimy. Gramy muzykę, w której się odnajdujemy i która z nami rezonuje. Można stworzyć zespół na komercyjne granie, i to też będzie OK, jednak staramy się robić rzeczy z serca, a nie z tego, co podpowiada rozum. Podstawą muzyki rozrywkowej jest jazz i blues – to stamtąd wywodzi się hard rock, funk i wszystkie pokrewne. Zdajemy sobie sprawę, ze coraz trudniej o innowacje, ale staramy się nadać naszej muzyce własną ekspresję – to taki jakby własnoręczny podpis, który będzie z nami kojarzony. Na szczęście ludzie dobrze przyjmują naszą muzykę i nawet ci, którzy słuchają innych gatunków, mówią, że coś w tym jest.
Ejt Trak DeMo zarejestrowali w składzie z wokalistą Jakubem „Siwym” Różańskim, który jednak niedawno opuścił szeregi Yet Another. Dominik Rogalski: W chwili obecnej jesteśmy na rozdrożu – szukamy wokalisty. Ale plany się nie zmieniły. Dominik Rogalski: Na jesieni chcielibyśmy wydać pełnoprawny longplay, to znaczy pełne 70 minut muzyki. Obecnie współpracujemy z lokalnymi przedstawicielami sceny hip-hop, ostatecznie może się okazać, że będzie to album, na którym śpiewać będzie kilku, kilkunastu wokalistów, co również dodaje pikanterii takiemu wydawnictwu.
Yet Another żyje, działa, koncertuje, o czym można się przekonać śledząc stronę facebook.com/YetAnotherBand/. Dominik Rogalski: Yet Another dziś jest tak wielowarstwowym bytem, że dla każdego z nas może być czymś innym. Na pewno jest swego rodzaju medium, dzięki któremu mamy szansę przekazać emocje, wartości. Na co dzień jest sposobem na spędzanie czasu z fajnymi ludźmi, szczególnie na koncertach. Czasem jest gwizdkiem, który pozwala na upuszczenie troszkę pary. Bywa również wyzwaniem, radością, irytacją, męczarnią, ale i odskocznią od prozy życia.

Me And That Man „Songs of Love and Death”

ME AND THAT MAN SONGS OF LOVE AND DEATH
2017, WYDAWNICTWO AGORA
ADAM NERGAL DARSKI – WOKAL, GITARA (ELEKTRYCZNA I AKUSTYCZNA); JOHN PORTER – WOKAL, GITARA (ELEKTRYCZNA I AKUSTYCZNA), HARMONIJKA USTNA, BANJO / WOJTEK MAZOLEWSKI – GITARA BASOWA, KONTRABAS; ŁUKASZ KUMAŃSKI – PERKUSJA, INSTRUMENTY PERKUSYJNE
MY CHURCH IS BLACK, NIGHTRIDE, ON THE ROAD, CROSS MY HEART AND HOPE TO DIE, BETTER THE DEVIL I KNOW, OF SIRENS, VAMPIRES AND LOVERS, MAGDALENE, LOVE & DEATH, ONE DAY, SHAMAN BLUES, VOODOO QUEEN, GET OUTTA THIS PLACE, AIN’T MUCH LOVING, CYRULIK JACK (bonus)

Gdzie Adam Nergal Darski – tam Nick Cave, gdzie John Porter – Johnny Cash.
Nazwiska Cave i Cash pojawiły się już w niejednej recenzji tego albumu. Też o tym najpierw przeczytałem. Potem się przekonałem, że to jak najbardziej trafne drogowskazy. I takie „na początek”, bo na Songs of Love and Death im głębiej w las, tym więcej drzew. Niezwykłych i zaskakujących. Największym zaskoczeniem jest fakt, że znany mi tylko i wyłącznie z Behemotha Darski, potrafi tak zagrać i zaśpiewać, a przede wszystkim napisać takie pieśni, jak My Church is Black (jako bonus także w wersji z polskim tekstem Olafa Deriglasoffa), Cross My Heart and Hope To Die czy Ain’t Much Loving.
John Porter jest bliżej swojego muzycznego CV, co nie oznacza, że wypadł mniej atrakcyjnie. Jego utwory pozwalają trochę odsapnąć od mrocznego świata Darskiego. No i ich muzyczne światy „przegryzły się” wybornie.
Skład Me And That Man uzupełnili Wojtek Mazolewski i Łukasz Kumański. Kolejny raz wyszło, że w muzyce nie ma granic. A Songs of Love and Death nie można nie znać!

Kult „Your Eyes”

Kazik Staszewski, Idę tam gdzie idę. Autobiografia (Rozmawia Rafał Księżyk, Wydawnictwo Kosmos Kosmos, Warszawa 2015, strona 189): Weszliśmy do studia niedługo po nagraniu „45/89”, każdy z nas miał świadomość, że ta płyta do udanych nie należy i chcieliśmy poprawić to kolejnym wydawnictwem, a nowe piosenki bardzo nam się podobały. […] Nowy program zrobiliśmy w niespełna dwa tygodnie. […] pomysły wynikały z gitary.
Lata temu zostałem oczarowany tą trochę nie-Kultową płytą Kultu i tak już pozostało. Ogromny ładunek wręcz punkowej energii, gitarowy pazur i melodie, od których nie chcę się uwolnić. Oto Your Eyes. Utwory Czterej głupcy i Zgroza mogłyby się znaleźć w repertuarze Armii z czasów Legendy i pewnie za bardzo by się od reszty nie wyróżniały. A Barrum, Parada wspomnień, Yvette czy Strange znaczą dla mnie więcej niż Polska, Do Ani, Arahja czy Dziewczyna bez zęba na przedzie.
A teraz w nogi, bo mnie ci bardziej krewcy Kult-owcy mogą trochę sponiewierać. :-)

Fotka z koncertu

Sporo zdjęć musiało upłynąć zanim zrozumiałem, że jeżeli obiekt nie mieści się w kadrze lub zabrakło ostrości, nie musi to oznaczać – do kosza. Najczęściej wystarczy drobna korekta kontrastu lub zmiana kolorów na czerń i biel, a zdjęcie może zmienić swą wartość.
Inna sprawa, że zamiar zaopatrzenia się w bardziej profesjonalny sprzęt fotograficzny, w najbliższej przyszłości nie doczeka się realizacji, ponieważ wiem, iż ciągle brakuje mi motywacji, żeby nauczyć się robić dobre zdjęcia dobrym sprzętem (w tym miejscu należy zaznaczyć, że każde
W związku z powyższym pozostaje jedno – przeciętne zdjęcia przeciętnym sprzętem. I zdanie się na przypadek, bo każda z zaprezentowanych poniżej fotek to nie efekt zamierzony, a właśnie przypadek. Do tego drobna korekta (w przypadku zdjęcia numer 9 – znaczna) i fotograf – amator… ma frajdę. :-)


SBB (2014, Blues na Świecie Festival w Świeciu)

 

State Urge (2014, VIII Festiwal Rocka Progresywnego im. Tomasza Beksińskiego w Gniewkowie)

 

Ivo Partizan (2015, Spichlerz Polskiego Rocka w Jarocinie)

 

Ponad Chmurami (2017, Miejska Biblioteka Publiczna w Strzelnie)

 

Within Temptation (2012, Jarocin Festiwal)

 

SBB (2014, Blues na Świecie Festival w Świeciu)

 

Voo Voo (2012, Jarocin Festiwal)

 

Strachy Na Lachy (2012, Dni Strzelna)

 

Ivo Partizan w (2015, Kino Wawrzyn w Mogilnie)

 

Lao Che (2012, Jarocin Festiwal)