Legs McNeil, Gillian McCain „«Please kill me». Punkowa historia punka”

(Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2018)

Historia pierwszej fali punka w Stanach Zjednoczonych poskładana z wypowiedzi osób, które w latach siedemdziesiątych były związane z tym, co określa się właśnie mianem „punk”. I nie chodzi tylko o muzykę. „Please kill me” to obraz życia codziennego ludzi zanurzonych w kolejnej odsłonie rock’n’rollowego świata. Seks (w prawie wszystkich konfiguracjach), narkotyki, przemoc, autodestrukcja, śmierć… Książka do wykorzystania w czasie spotkań z młodymi ludźmi, z jednej strony jako przykład wręcz wstrząsającej ludzkiej głupoty, a z drugiej punkt wyjścia do rozmowy na temat: Nie trzeba być aż tak bardzo nienormalnym, żeby kochać rock’n’rolla.

  1. Prawie sześćset stron, a tylko trzy daty dzienne (w tym dwie przy cytowanym źródle prasowym) – iście punkowe podejście do tematu.
  2. Zbiór wypowiedzi uczestników opisywanych wydarzeń, czyli narracyjna historia mówiona. Z autopsji wiem, że dobrze wszystko poskładać to niełatwe zadanie – autorzy Punkowej historii punka sobie poradzili.
  3. Nie ma chyba książki o punku bez Sex Pistols – tu nie w roli motoru napędowego, a tych, którzy zrodzony w Stanach Zjednoczonych punk przywłaszczyli dla Anglii.

Wierszoklet#2

IRONII, AUTOIRONII ORAZ INNYCH PRAWD ŻYCIOWYCH I WYNIKAJĄCEGO Z TEGO ABSURDALNEGO BÓLU GŁOWY ODSŁONA PIĄTA [CZERWIEC 2018]: CZĘŚĆ SKŁADOWA PROSTEGO UTWORU MUZYCZNEGO
Zmęczeni życiem ludzie,
zmęczony życiem kraj;
na niczym nikt się nie zna,
zawsze coś nie tak.

Empatia wyjechała,
i pomysł, i chęć;
tu nic się nie opłaca,
jest jak jest:

„Do »łopieki«!” –
tak mija nam dzień,
świadczeń wszelakich
kusi nas cień…

„Pani, jak to, grrrr, »nie należy się«??!!”.