Bartek Borowicz „Borówka Music – 15 lat w trasie koncertowej”

(Borówka Music, Ostrzeszów 2020)

Kojarzycie koncept o nazwie „house gig” / „koncert w domu”? W lutym miną dwa lata odkąd zagościł w Kruszwicy. Znaleźli się ludzie, którzy nawiązali współpracę z firmą Borówka Music i w swoim salonie zaczęli gościć artystów oraz publikę (Henry No Hurry).

Wiosną 2020 roku namieszał koronawirus. W „Borówkowych” planach też. Zatrzymał licznik, który przez piętnaście lat nabił ponad cztery tysiące koncertów, nie tylko w domach, nie tylko w Polsce. Przymusowy zastój skłonił Bartka Borowicza do zrealizowania innego pomysłu. Efektem – Borówka Music – 15 lat w trasie koncertowej.

Skład, łamanie, okładka i tak dalej – bez zarzutu. No, może czcionka mogła być ciut większa. Cena – wygórowana. Kolega stwierdził, że można to potraktować jako wsparcie firmy znajdującej się w pandemicznym dołku. Przyznaję, kupiłem tylko dlatego, że chciałem dowiedzieć się czegoś więcej o popularyzatorze i organizatorze tak niezwykle dla mnie atrakcyjnej formy muzykowania na żywo.

Kojarzycie takich wykonawców, jak Henry No Hurry, Helaine Vis, Sasha Boole, Ragnar Ólafsson, CeZik, ET Tumason? To między innymi z nimi współpracuje Borówka Music. Nie zabrakło ich w książce. Tak jak i konceptu „hause gig” / „koncert w domu”, Kawiarni Baszta w Ostrzeszowie, sportowego zacięcia Bartka Borowicza, szefa Borówka Music…

„[…] udało mi się z pasji stworzyć swoją pracę, swój styl życia” (strona 155). Czuć to niemal w każdym zdaniu. 

AVE akustycznie, czyli MiastoGra na działce

Niespełna trzy kwadranse.

Teren Rodzinnego Ogrodu Działkowego im. 1000-lecia przy ulicy Inowrocławskiej w Strzelnie. Coraz bardziej pochmurny piętnasty wieczór lipca. Działanie w ramach realizowanego przez Dom Kultury w Strzelnie projektu MiastoGra (szczegóły na stronie dkstrzelno.pl). Na zaimprowizowanej scenie AVE z Inowrocławia: Maciej Zamczała – gitara, Krzysztof Kosiński – gitara, Mariusz Michałowski – wokal, Mateusz Senderowski – perkusja.

Mariusz Michałowski: Gramy dosyć alternatywnie, może tak niekomercyjnie, ale z serca, prawdziwie. Wszystkie kompozycje są nasze, i teksty, i muzyka. Głównie gramy elektrycznie, czyli mocno, ale mamy też sposobność grać akustycznie, co dzisiaj zaprezentujemy. I mam nadzieję, że państwo nie powiecie, że was zanudziliśmy i szkoda było czasu. Postaramy się, żeby tak nie było.

Od strony muzycznej brakowało mi jeszcze dwudziestu, trzydziestu minut grania – słucham elektrycznego AVE, cenię akustyczne brzmienia, w związku z czym niespełna trzy kwadranse to zdecydowanie za krótko. Od strony organizacyjnej natomiast bardziej późnego wieczoru z choćby symbolicznym oświetleniem scenicznym.

PS Działka – jestem fanem robienia „kultury” w różnych miejscach.

Roczek z Helaine Vis

Kruszwica, niedziela wieczór. Ania: Wyjątkowych powodów mamy kilka. Zaczniemy od tego, że dzisiaj jest „house gig” dziesiąty, co nas bardzo cieszy. Drugi powód jest taki, że mamy 23 lutego. Dokładnie rok temu, w 2019, pierwszy „house gig” – był Henry No Hurry. I to się tak super ułożyło, z czego też się bardzo cieszymy. Ale najważniejszy powód, to jest artystka, która dzisiaj wystąpi, która…. Artur: …jest wróżką – potrafi zaczarować publiczność. Helaine Vis, śpiew. Stremowana i zawstydzona, czego nie próbowała ukrywać, nie zawsze w sposób śmiertelnie poważny: Jestem tym wszystkim przerażona. Wybaczcie, że jestem trochę dziwna. Grzegorz Skoczylas grał na gitarach z użyciem całej baterii efektów, ale występ można zaliczyć do tych z serii unplugged w wydaniu bardzo stonowanym. A z tym czarowaniem to nie do końca ściema była…

PS Na koniec torty, bo wspomniany roczek i… trochę więcej roczków u jednego z gospodarzy.

Kruszwica. John Porter. Moc. Profesjonalizm

Salon odchudzony z mebli, ponieważ ludzi więcej niż zwykle. Godzina wejścia sprecyzowana co do minuty, jak nigdy dotąd. Pierwszy raz jechałem ze świadomością, że artysta jest mi znany. Kruszwica, koncert w domu, 17.01.2020 roku. John Porter. Wybór z tego, co napisał, nagrał i wypuścił w świat. Gitary, harmonijka, śpiew. Moc rocka w pierwotnej, nieskażonej przekombinowaniem formie. Humor. Profesjonalizm.

Seed Holden, ostatni w tym roku

Seed Holden, Kruszwica, koncert w domu, 5 grudnia. Chorwat z gitarą, którego zarówno muzycznie, jak i wokalnie można umiejscowić w towarzystwie folkowego Boba Dylana oraz Tracy Chapman. Grając The Road To Hell sam też wskazał kierunek muzycznych porównań.
Magiczny wieczór, ósmy, ostatni w tym roku.

Ragnar Ólafsson

Ragnar Ólafsson (z lewej) i David RaCampari, Kruszwica, trzynasty dzień września tego roku. Nastrojowo, klimatycznie, trochę za długo i – niezmiennie – z wiecznie zadziwionym panem na ścianie. Przyznam, że wyszedłem zawiedziony, ponieważ gospodarze… nie zapowiedzieli kolejnego koncertu w swoim domu, a przecież już przyzwyczaili publikę, że ostatnim punktem spotkania jest zaproszenie na następne.

Sasha Boole

Sasha Boole, czyli – jak sam powiedział – one man band, ponieważ… nie musi płacić kasy innym muzykom, a zespół się nie rozpadnie, chyba że po jego śmierci.
Country / folk w pełni akustyczne, nie było nawet mikrofonu, zabarwione właśnie takim humorem – oto kolejny koncert w domu, oczywiście w Kruszwicy, dwudziestego dnia sierpnia tego roku.

Klippel i Jønsson w salonie

Jeden z czterech koncertów w Polsce. I kolejny „house gig” w Kruszwicy.

21.06.2019, Kruszwica, u znajomych w domu

Ona na boso, on w skarpetkach. Publika konwencjonalnie, ale z wyjątkami – na przykład jeden z gospodarzy wieczoru bez skrupułów paradował w basenówkach. Kuchnia odpowiednio zaopatrzona, dostępna dla każdego. Drzwi na taras otwarte, bo ciepło, a i miejscówka niczego sobie. Najdłuższe dni w roku, więc trochę za jasno. Luz. Pamiątkowe koszulki dla artystów i szefa firmy Borówka Music, która podobno zaszczepiła na polski grunt taką formę koncertu. Zaproszenie na kolejne spotkanie poprzedzone rozmową, że może w plenerze… chociaż nie, bo lato stało się bardzo kapryśną porą roku. Trochę narzekania na aktywność domów kultury (zawsze im się dostanie przy okazji takich oddolnych, prywatnych inicjatyw). Możliwość kupienia płyt, pocztówek i pogadania z tymi, którzy dosłownie przed chwilą przez ponad godzinę okupowali scenę tuż przy schodach prowadzących na użytkowe poddasze.
Duet Mirja Klippel z Finlandii (gitara akustyczna, chyba hiszpańska; śpiew) i Alex Jønsson z Danii (gitara elektryczna, dośpiewywanie). Jeden z czterech koncertów w Polsce. I kolejny house gig w Kruszwicy. Muzycznie inny niż ten z człowiekiem kryjącym się pod pseudonimem Henry No Hurry. Zgodnie z oczekiwaniami – odpowiednio delikatny i melancholijny. Może trochę monotonny, ale już z płyt Klippel (Lift Your Lion i przede wszystkim River of Silver) – wyśmienity!

Henry No Hurry w Kruszwicy

Przez ponad godzinę uwijał się pomiędzy gitarami, ukulele, mikrofonem (a raczej – mikrofonami) i „zapętlaniem” swojego wokalu i grania.

Sobota wieczór, u znajomych w domu

HAUSE GIGS to nowa, nieznana jeszcze przez wielu forma obcowania z muzyką, z twórcami, których na co dzień próżno szukać w rozgłośniach radiowych czy stacjach telewizyjnych. Od jakiegoś czasu tych mało popularnych artystów z Polski i ze świata można usłyszeć w zaciszu własnego mieszkania. W domowych kapciach, przy lampce wina, kubku herbaty bądź kawy. To pomysł Bartka „Borówki” Borowicza z Krakowa, dziennikarza, menedżera i wydawcy, założyciela agencji Borówka Music, której przyświeca jakże wymowne motto: „Nie szukamy dziur w trasach, ale szukamy tras w dziurach”. Dzięki temu mieszkańcy niewielkich miast i miasteczek poznać mogą wspaniałą twórczość […] godnych uwagi artystów.
Między innymi taką informację Ania i Artur dołączyli do zaproszenia na koncert Wawrzyńca Jana Dąbrowskiego, jednej trzeciej bardzo przez nich cenionego zespołu Henry David’s GUN, występującego solo pod pseudonimem Henry No Hurry.
[…] zasada „hausgigowa” – nawiązując trochę do takich tradycji ulicznych – polega na tym, że za chwilę podam pierwszej osobie kapelusz i będę prosił, aby ta osoba puściła ten kapelusz w ruch, trochę jak tacę w kościele. Wysłuchaliście prawie całego koncertu Henry No Hurry i wiecie, mniej więcej, czego się po tej muzyce spodziewać. Jeżeli bawiliście się dobrze i miło spędziliście czas, to wrzućcie, proszę, do kapelusza tyle ile czujecie, że chcecie wrzucić. Jeśli to w ogóle nie wasza bajka, to… to też się cieszę, że byliście i nie wrzucajcie nic, też jest OK. Pieniądze z tego kapelusza idą na paliwo, na żarcie w trasie, na wszystko, co jest ponad i pozwala mi nadal robić to, co kocham.
To już Henry No Hurry, artysta, który 23 lutego, późnym wieczorem, zauroczył mnie swoją twórczością.
Przez ponad godzinę uwijał się pomiędzy gitarami, ukulele, mikrofonem (a raczej – mikrofonami) i „zapętlaniem” swojego wokalu i grania. „Uwijał się” to odpowiednie określenie, a jednak wszystko było właśnie takie niespieszne, klimatyczne. I okraszone odpowiednimi wizualizacjami autorstwa niejakiej Beaty Woźniak oraz słowem wprowadzającym do każdego utworu (z jednym polskim wyjątkiem – teksty w języku angielskim). Na przykład: Chciałbym się pożegnać utworem, który pierwotnie był listem – zamienił się w utwór. To jest pierwszy utwór na płycie, więc zacząłem końcem i kończę początkiem. I też wydźwięk tego utworu jest podobny, bo opowiada historię o ludziach, którzy kiedy się palą to się cieszą. Jak płoną trochę bardziej to się cieszą jeszcze bardziej, bo się dzieje. A jak płoną tak bardzo, że nie mogą wytrzymać z bólu i krzyczą, błagają, modlą się, żeby przestało, to przestaje. I wtedy modlą się, żeby żar we włosach znowu płonął (Constellations). Innym razem – nazwijmy to – duchowość mieszała się z dowcipnie podaną codziennością: W zeszłym roku grałem taką trasę, którą śmiało mogę określić trasą mojego życia. To była trasa po schroniskach górskich. Pamiętam, że jak ją planowaliśmy z moim menedżerem Bartkiem Borówką, to był ten moment, kiedy ja byłem w takiej górce i tak zadzwoniłem do niego, i z wypiekami na twarzy mówię: „Słuchaj, Bartek, mam wspaniały pomysł! W ogóle chyba tego nikt zrobił, zresztą, to nie ma żadnego znaczenia: będę jechał na motocyklu, będę miał ze sobą ukulele i będę grał po schroniskach górskich! Co ty na to?”. Bartek powiedział: „OK. Wiesz, że wyjdziesz maksymalnie na zero?” [ogólny śmiech]. Mówię: Daj spokój, robimy”. Zrobiliśmy, naprawdę było super. […] mówię o tym dlatego, że jadąc w trasę miałem takie przemyślenie, że życie każdego człowieka można właściwie przyrównać do takiej wędrówki na górę, na szczyt. I każdy, oczywiście, ma swoje przystanki po drodze, ale jak by to tak uśrednić, statystycznie, to pierwszym przystankiem mogłyby być, na przykład, dobre studia. Kolejnym przystankiem mógłby być fajny samochód, później mógłby być ładny dom, udana rodzina, fajne dzieci… I w trakcie życia, z tego, co zauważyłem – nie wszystkim, ale zdecydowanej większości – udaje się wszystko to odhaczyć. I dochodzą na ten szczyt… No właśnie, i co dalej? Gdzie wyżej? I wtedy zaczyna się chyba najciekawsza część podróży – podróż już nie w więcej, nie w wyżej, a w mniej. Dokładnie to przydarzyło się bohaterowi kolejnego utworu, który prowadzi samochód nocą i traci przytomność na dziesięć sekund. Jest oczywiste, że czas nie istnieje, a nawet jeżeli istnieje to jest względny, więc przez te dziesięć sekund trafia na olbrzymią pustynię i na tej pustyni rozpoczyna czterdziestodniowy post. I to jest najlepsza rzecz, jaka może mu się przytrafić, bo jego największym problemem życiowym było to, że on wszystko miał… (Fainted for 10 Seconds).
W jednym z owych wprowadzeń do utworu Henry No Hurry wspomniał sytuację, w czasie której swoją twórczość określił mianem indie folk. A co tak naprawdę proponuje Wawrzyniec Jan Dąbrowski w ramach swoich solowych wojaży? Trudne pytanie. Folk? Może być, ale nie ten z radiowej Dwójki. Na pewno poczułem w tym Stany Zjednoczone, a kiedy na koniec, zupełnie bez prądu, zaśpiewał i zagrał tylko na ukulele, też Wielką Brytanię. Z Kruszwicy przywiozłem świeżutki album artysty, zatytułowany The Calving Of Inner Glaciers – sam jestem ciekaw wrażeń z perspektywy własnej kanapy.
Ania i Artur planują kolejne „hausgigowe” spotkania. Jeżeli zaproszą, wybiorę się, ponieważ taka forma bardzo mi pasuje – przede wszystkim jest kameralnie, a koncerty w takim wydaniu lubię najbardziej. Ale u siebie w domu czegoś takiego na pewno nie zrobię, nawet jeżeli zebrałbym samych znajomych (co, w moim przypadku, byłoby trudne, bo założenie tych koncertów jest takie, że musi być około trzydziestu osób, he, he). Jeżeli w Kruszwicy zmroziło mnie, kiedy zobaczyłem, że na sprzęcie do odtwarzania muzyki stoi projektor multimedialny, jedna z obecnych w pomieszczeniu osób na kolumnie głośnikowej położyła kieliszek do wina, a półki z kolekcją płyt były na wyciągnięcie ręki wszystkich, to co by się ze mną zadziało w pokoju, w którym właśnie teraz siedzę? Zawał murowany…

Zaduszki w Strzelnie

Koncert zaduszkowy w wykonaniu dzieci i młodzieży sekcji muzycznych MGOKiR w Strzelnie oraz zespołu Lux Vera, 06.11.2018, sala Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w Strzelnie

Chłopaki, na oko tak ze środka podstawówki – Rockers Kids. Pewnie tylko trochę starsze od nich klarnecistki, dziewczyna z trąbką oraz keyboardzistka. Wokalnie mocni członkowie zespołu Gaja. Odziana w czerń nastolatka z gitarą. Sami lub wspólnie z instruktorem i innymi muzykami związanymi z Domem Kultury. Część wyraźnie stremowana.
Zgodnie z konceptem zaduszek: Kiedy byłem małym chłopcem, Wyspa, Polska Madonna, Sen o Warszawie, List do M., Tyle słońca w całym mieście i inne. Swoje dograła i dośpiewała, jakże uroczo zapowiedziana, he, he, he (nie zanotowałem – najstarsi wykonawcy lub najstarsi uczestnicy) Lux Vera: Krakowski spleen, Rzuć to wszystko co złe i (You Make Me Feel Like) A Natural Woman.
Koncert zaduszkowy w wykonaniu dzieci i młodzieży sekcji muzycznych MGOKiR w Strzelnie oraz zespołu Lux Vera, czyli młodzi ludzie dostali możliwość zaprezentowania się przed publicznością, ich rodzice – kolejny powód do dumy ze swoich pociech, my – przegląd tego, co się dzieje w tytułowych sekcjach muzycznych (życiem tętni już nie tylko ta wokalna), a wszyscy – grupę Lux Vera w świeckiej odsłonie oraz porcję kowerów. Bardzo fajny koncert.